bitlikirpi - kafama göre, canım nasıl isterse...

Bir müslüman, inançlı, inandıklarını yaşamaya çalışan bir müslüman olarak bu ülkede benim değerim nedir? Çalışırım, vergimi öderim. Bir fiil kanunlar önünde suç olarak kabul ediliyorsa o fiili işlememek için azami gayret gösteririm. Askere gidişimi bir bayram coşkusuyla kutlarım. Bu ülkede vatandaş olmak üzerime nasıl bir sorumluluk yüklerse yüklesin hiç birinden kaçmam.

Peki bu ülkede benim değerim nedir? Neden ben ülke yönetimine gelemem? Gelmişsem birileri neden çıkıp beni alaşağı etmek için legal-illegal her yola başvurmaktan çekinmez? Benim kabahatim inançlı olmak mıdır? İnançlı birinin kafası çalışmaz mı? İnançlı insan siyasetten, ekonomiden, diplomasiden, sanattan, bilimden anlamaz mı? Ya da daha doğrusu anlayamaz mı?

İnançlı bir insanın yaptıklarına neden değer verilmez? Neden başarılı olduğu konular görmezden gelinir? Bu şekilde bir düşünceyi, hatta daha da açarak söyleyeyim: İnançlı bir insanı Cumhuriyet düşmanı, rejim düşmanı, Atatürk düşmanı olarak lanse etmeyi kim neden ister? İnançlı insan bu saydıklarıma bağlı, hem de gönülden bağlı olamaz mı? Olamazsa neden olamaz? Cevabını verebilecek olan var mı?

Neler saçmalıyorum ben. Tabi efendim bizim inancımıza kimse karışmaz. Samimi bir müslümana, inançlı bir müslümana bu ülkede kimsenin bir ÅŸey dediÄŸi yok ki! Ben biraz abarttım sadece. Hem siz de müslümansınız zaten. Sizin annenizin de başı kapalıdır. Hatta babaanneniz, nineniz beÅŸ vakit namazını hiç bırakmaz, orucunu bile hasta olsa bile asla terketmez. Bu sizin için yeterli mi? Ama nasıl olsa onların kıldığı namazın sevabından size de bir hisse düşer nasıl olsa! Çok saygılısınız ya. O namaz kılarken televizyonun sesini kısarsınız. Kur'an okurken rahatsız etmezsiniz. Ezan okunurken dinlediÄŸiniz müziÄŸi kapatırsınız. Ezanı duyarsanız tabi. Sahi ezan sesini en son ne zaman duyduÄŸunuzu hatırlıyor musunuz?

Aman efendim ben bunları bırakayım. İnançlı bir müslüman olarak rejim koruyucuları tarafından bana biçilen rolümü oynamaya devam edeyim. Sessiz sakin namazımı kılayım. Ramazan'da orucumu tutayım. Adam gibi çalışıp hiç bir şeye sesimi çıkarmayım. Başımda çoban rolünü oynayanlara gık demeden koyunluğuma devam edeyim. "Haydi bakalım yayılmaya" dediklerinde ağılımdan çıkayım, akşama kadar otlaklarda meleyip iyi besleneyim ki sütüm çok olsun, yünlerim gür ve semiz olsun. Tabi ağam, tabi paşam. Ne demek! Allah sizin gibi çobanları başımızdan eksik etmesin.

Çocuklarım okumak isterse sizin istediğiniz okullarda sizin keyfiniz doğrultusunda okusun. İmam hatip lisesine gitmesin mesela. Gidiyorsa da bu ülkede okuyabileceği son okul olma ihtimalini aklından çıkarmasın. Kızım liseye gitmesin. Gidecekse eğer, başını açsın, altına da adına forma dediğimiz mini eteklerden birini giysin. Böyle okursa okusun.

Ben bu ülkede neyim? Bana verilen değer nedir? Ben hep koyun olarak mı kalayım? Ben Atatürk'ü sevmeyim mi? Ya da sevemem mi? Kimi sevip, kimi sevmediğim neremden belli oluyor? Cumhuriyete bağlılığımı ben nasıl ispat edeceğim? Namaz kıldığım için üzerime peşin peşin vurulan GERİCİ yaftasını ben nasıl söküp atacağım? Bu ülkede inançlı insanların da Cumhuriyet'e, Atatürk'e ve ilkelerine bağlı olabilme ihtimali hiç yok mudur? Varsa yüzde kaçtır? Bunun ölçüsü nedir?

Hani başlıkta sormuştum ya "Ben bu ülkenin nesiyim?" diye. Cevabı da yine kendim vereyim:

Ben bir enayi koyun,

Durmayın siz de koyun...